Fólkið sem heldur ljósinu logandi
Nokkur orð frá ritstjóra um vaktina sem enginn tekur eftir fyrr en hún bregst.
Það er eitthvað við vitann sem fær mann til að hugsa um opinbera þjónustu. Hann stendur á sínum stað ár eftir ár, kveikir á sér þegar dimmir og slekkur þegar birtir. Enginn þakkar honum fyrir. Það er ekki fyrr en ljósið slokknar sem fólk áttar sig á því hversu mikið það treysti á hann.
Félagsfólk Sameykis vinnur mörg slík störf. Það svarar í neyðarsímann um miðja nótt, mokar snjó af flugbrautum, tekur á móti skipum í höfn og gætir þess að vatnið renni úr krananum. Þetta eru störf sem samfélagið reiðir sig á án þess að hugsa um það.
Í þessu tölublaði förum við á vaktina með þeim. Við fylgjum hafnarvörðum í gegnum nóttina, tölum við konu sem hefur lesið ísinn í þrjátíu ár og spyrjum hvað gerist þegar ekki fæst fólk til að standa vaktina.
Góða lestrarstund.